De term "eerste hulp" zit nu in het alledaagse taal gebruik, er kan geen twijfel over bestaan dat het omvat de hulp en bijstand aan zieken en gewonden.

Maar waar komt  de term "eerste hulp"  vandaan en wie waren de oorspronkelijke " EHBO'ers " ?

De eerste geschreven geschiedschrijving over de eerste hulp dateert uit 1099, toen een religieuze orde van ridders opgeleid om medische handelingen te doen werd gevormd.

De Orde van Sint Jan (Ordo militaris Sancti Johannis Baptistae Hospitalis Hierosolymitani) en de ordeleden werden Johannieters genoemd

De Orde van Sint Jan gespecialiseerd in de behandeling van verwondingen op slagvelden tijdens de kruistochten zijn de eerste geregistreerde voorbeelden van mensen opgeleid om eerste hulp te verlenen. 

In 1792, werd het eerste officiële Army Medical Corps opgericht.

Mensen werden opgeleid en uitgerust voor het werken in de buurt van veldziekenhuizen.

Hun taak was om eerste hulp op het slagveld te verlenen en waar nodig de slachtoffers op karren naar het veldhospitaal te vervoeren.

Jean Henri Dunant werd geboren op 8 mei 1828 in Genève, later zou hij zijn naam veranderen van Henri naar Henry, omdat dit in het Engels makkelijker was om uit te spreken.

Hij was een Zwitserse zakenman en een sociaal activist.

Tijdens een zakenreis in 1859 was hij getuige van een veldslag tussen de Oostenrijkers en de Fransen.

De Slag om Solferino beschreef hij later in een boek waarin hij pleitte voor een gezondheidsinstituut dat geen grenzen kende.

Op 17 februari 1863 werd het Rode Kruis opgericht.

De naam en het embleem werden afgeleid van de Zwitserse vlag.

Deze vlag, een rode achtergrond met een wit kruis, had Dunant omgedraaid om er het Rode Kruis van te maken.

Dit omdat Zwitserland altijd al neutraal was geweest in internationale conflicten en dat moest in de toekomst ook voor het Rode Kruis gelden.

Later is hem de Nobelprijs voor de Vrede toegekend.

Het was de arts John Furley die in 1877 een organisatie oprichtte om mensen op te leiden voor een EHBO-diploma.

In 1878 verscheen voor het eerst de term "eerste hulp" in Groot-Brittannië en is vermoedelijk afgeleid van "eerste behandeling" en "National Aid".

De Amsterdamse arts C. B. Tilanus jr. haalde het idee naar ons land.

Aanvankelijk namen de artsen in Nederland het standpunt in dat de eerste hulp niet kon en mocht worden toevertrouwd aan leken.

Maar toch groeide het enthousiasme en werden pogingen ondernomen om de EHBO-kennis te verspreiden.

Op initiatief van ZKH Prins Hendrik werd in 1909 "Het Oranje Kruis" opgericht.

Dit met het doel eenheid te bevorderen in hulpverlening en opleidingen.

De eerste druk van het Oranje Kruis Boekje verscheen in 1912.

Het werd de 'Bijbel' in de EHBO leerstof en is al vele malen in een herziene druk verschenen.

De meest recente druk is de 26e druk waarin ook de lesstof voor het bedienen van de AED is opgenomen.

In 1951 verscheen het eenheidsdiploma EHBO.

                                  

Men kan stellen dat de mens steeds op zoek is geweest naar een gemakkelijke uitvoerbare en doeltreffende methode om de "levensgeesten" terug te brengen.

Aanvankelijk  werden allerlei "primitieve" methodes bedacht, die men kan zien als een prikkeling van de refexen van het slachtoffer.

Vanaf 1940 start de moderne periode met de rechtstreekse beademing door middel van de mond-op-mond methode.

Hier wordt vanaf 1960 de hartmassage aan toegevoegd.

Een oud middel tot het opwekken van levensgeesten van schijndode drenkelingen was het ophangen aan de voeten.

Deze methode werd reeds bij de Egyptenaren toegepast ten tijde van farao Ramses II.

Bij de slag van Kadesh verdronken veel soldaten in de Orontos rivier.

Ramses II werd op tijd uit het water gehaald, waarna twee soldaten hem onderste boven hielden.

Een van hen drukte in de maagstreek om hem van het ingeslikte water te bevrijden.

In het tweede boek der koningen wordt beschreven hoe de profeet Elias tracht te reanimeren:

Hippocrates (460-370 voor Christus) beval het warm houden van het lichaam aan.

Hij was een zodanig invloedrijke man, dat alle andere reddingshandelingen opzij werden geschoven.

Behalve het insluiten van een slachoffer tussen twee naakte lichamen van levenden, liet men ook gloeiende olie of pek op het lichaam druppelen, of er werden zelfs brandende kolen op het lichaam van het slachtoffer gelegd.

                                 

Eeuwen gingen voorbij voordat er vernieuwing kwam.

Het was de verdienste van Paracelsus (1493-1541) erop te wijzen dat men een slachtoffer kon reanimeren door hem met een blaasbalg lucht in de longen te blazen.

Helaas hadden vroeger niet veel mensen een blaasbalg, gebruikt om een vuur op te stoken, bij zich.

Toch is het succes van deze procedure de aanleiding geweest voor sommige producenten om dit verder te onderzoeken wat resulteerde in het ontstaan van de beademingsballon. 

De ontdekking van Amerika bracht tabak naar Europa.

Wij weten al lang dat tabaksrook irritaties van de ademhalingswegen veroorzaakt.

De Indianen van Amerika bliezen daarom tabaksrook in het gezicht, de mond en zelfs de anus van de slachtoffers.

De procedure werd in 1767 in Engeland geïntroduceerd.

1770 Inversie methode

Omstreeks 1770 moest men groot en sterk zijn, om de reanimatieprocedures van die tijd goed uit te kunnen voeren.

Er werden stangen of touwen aan een boom bevestigd.

Het slachtoffer werd ondersteboven aan de stang gehangen en op en neer gehesen, met als doel lucht in en uit de longen te krijgen.

Vele artsen in de 18de eeuw raadden deze omkeringstechniek aan.

In een poging lucht in en uit de longen van een slachtoffer te persen.

Wierp de hulpverlener het slachtoffer over een ton heen en rolde het slachtoffer heen en weer.

Vele jaren later wist men het goede element van deze methode te waarderen, namelijk dat het rollen over een ton respectievelijk een compressie en expansie van de borstkas veroorzaakt.

                    

De Russische methode was bijzonder moeilijk uitvoerbaar voor reddingsbrigadepersoneel in de zomer op het strand.

Het idee was de stofwisseling van een slachtoffer omlaag brengen, door het te laten afkoelen onder een laag sneeuw of ijs.

Helaas realiseerde de medische wetenschappers zich in die tijd niet, dat het meeste kritisch orgaan welke moest afkoelen om verlaging van de stofwisseling te verkrijgen de hersenen waren.

Vandaag de dag worden hulpverleners van de reddingsbrigade uitgerust met een beademingsmasker en handschoenen om veilig te kunnen werken.

In 1812 werden hulpverleners voorzien van bijvoorbeeld een paard.

Wanneer een slachtoffer uit het water gered was, bond de hulpverlener het slachtoffer vast op de rug van het paard, kameel of os.

Wanneer er geen dieren voorhanden waren moest de redder met de drenkeling op zijn rug een eindje lopen.

Hiermee werd alternatieve drukcompressie bereikt tengevolge van het op en neer hobbelen van het slachtoffer.

Deze procedure werd in Amerika verboden in 1815 omdat burgers op schone stranden wilden recreëren.

In 1880 werd ze nog toegepast in Nederland, en zelfs in 1950 nog in Indonesië.

Marshall Hall ontwikkelde een methode waarbij het slachtoffer werd gerold.

Eerst werd het lichaam voorover of op de zijde gelegd om de borst samen te drukken en vervolgens op de rug om de longen weer te laten uitzetten dit werd 16 keer per minuut uitgevoerd.

1858 Silvester methode

De Holger Nielsen-methode was een populaire reanimatie methode rond het begin van de 20e eeuw.

Het slachtoffer lag op zijn buik vervolgens werd er druk op de rug gezet en daarna werden de armen bij de elleboog naar voren getrokken.

Het werd op grote schaal gebruikt tot de jaren 1950.

Gedurende de tweede wereldoorlog werd mond-op-mond beademing toegepast in het Amerikaanse leger.

In 1950 werd door het Amerikaanse Rode Kruis een stevige campagne gevoerd om zoveel mogelijk Amerikaanse burgers te trainen. 

Als uitbreiding van deze training werd in 1960 reddingsbrigadepersoneel getraind in mond-op-mond beademing in het water.

Gedurende de Vietnam oorlog instrueerden het Amerikaanse leger de burgers voor het eerst in de reanimatievaardigheden.

Hierna begonnen het Amerikaanse Rode Kruis en de Amerikaanse Hartstichting(AHA) een grote campagne om zoveel mogelijk Amerikaanse burgers te laten reanimeren.

In Europa werd deze methode alleen maar toegepast door getraind personeel (Rode Kruis, Maltezer Hulpdienst).

Pas de laatste jaren is reanimatie-onderwijs op grote schaal onderdeel van eerste hulp cursussen. 

In 1990 kreeg een man uit Californië een hartstilstand in het bijzijn van een college, die niet bekend was met de reanimatieprocedures.

In plaats van zijn handen te gebruiken, gebruikte hij een zuigapparaat, waarmee oorspronkelijk buizen gereinigd werden.

Het ambulancepersoneel verbaasde zich over het effect van deze methode.

Onmiddellijk werd onderzocht wat het effect van zuigapparatuur in een reanimatiesituatie was.

De ACD methode werd ontdekt, Actieve Compressie Decompressie (ACD).

Door de druk vult het hart zich met bloed.

De laatste jaren van de 20e eeuw is het gebruik van een Automatische Externe Defibrillator (AED) toegestaan, zelfs voor personen zonder medische opleiding of ervaring.

In 2002 definitief uit de wet BIG gehaald.

Iedereen met een basiscursus AED-bediener of geldig EHBO-diploma kan deze bedienen.

In geval van ventrikelfibrillatie is een AED het meest effectief.

Vanaf januari 2006 neemt de Regionale Ambulance Dienst Hollands-Midden  (regio Leiden, Duin- en Bollenstreek, Alphen a/d Rijn, Rijnstreek, Gouda en  Midden-Holland) de nieuwe hartpomp LUCAS in gebruik.
Dit apparaat kan autonoom hartmassages uitvoeren, zodat het ambulancepersoneel in de tussentijd overige noodzakelijke handelingen kan verrichten  bij een slachtoffer van een hartstilstand.
Hierdoor hebben mensen met een hartstilstand een grotere kans te overleven.

De MRB staat sinds 2008 als Opleidingsinstituut in het AED-Alert-systeem.

EHBO instructeur(Ans Ackermans) en enkele leden van de MRB doen mee aan het succesvolle

AED project BDH (Belfort-Daalhof-Hazendans) met gemiddeld 160 Burger Hulpverleners

of met een van de vele andere AED-projecten in Maastricht.

Bij bepaalde bewakingsopdrachten zal de AED meegenomen worden.

Alle ambulances in Zuid-Limburg zijn sinds augustus 2010 uitgerust met een apparaat voor mechanische hartmassage, de AutoPulse.

Nu geven ambulancehulpverleners bij een hartstilstand nog massage met de hand.
Hartmassage met een apparaat betekent een verbetering van de hulpverlening: de massage is continu en constant én tijdens de reanimatie kan de patiënt effectiever naar het ziekenhuis vervoerd worden (tijdwinst!).

Uit onderzoek van de Nederlandse Hartstichting blijkt dat het aantal mensen dat overlijdt aan een acuut hartinfarct sterk is gedaald

Ondanks het dalen van het sterftecijfer sterven jaarlijks 7.000 mensen in ons land aan een hartinfarct en leven bovendien 300.000 patiënten met de chronische gevolgen daarvan.